سلامت > تحقیقات  - همشهری آنلاین:

آسپیرین می‌تواند به اندازه سایر داروهای گران‌قیمت مانند «وارفارین» برای بیماران با ناراحتی‌های قلبی مفید باشد.

آسپرین و وارفارین دو دارویی هستند که برای درمان بیماران قلبی مورد استفاده قرار می‌گیرند. به‌تازگی تحقیق بر روی بیش  از 2‌هزار بیمار با نارسایی قلبی نشان داده که کارایی آسپرین در درمان این بیماران با داروی گران‌قیمت وارفارین تفاوت چندانی ندارد.

نتیجه این تحقیقات که حاصل کار گروهی از پزشکان با ملیت‌های مختلف است، در نشریه «مدیسن» انتشار یافته است.

امروزه نارسایی‌های قلبی یکی از جدی ترین عوامل مرگ در جهان است.
بر اساس برآوردهای انجام شده، در بریتانیا ۹۰۰ هزار نفر و در آمریکا ۶ میلیون نفر دچار انواع حملات قلبی هستند.

حمله قلبی زمانی رخ می‌دهد که یک منطقه از عضله قلب به دلیل نرسیدن اکسیژن کافی خوب انجام وظیفه نمی‌کند و انقباض (پمپاژ خون) آن کاهش می‌یابد، در نتیجه نمی‌تواند خون را به قسمت‌های مختلف بدن برساند.

هنگامی که خون به قسمت‌های مختلف بدن نمی‌رسد، خطر لخته شدن خون افزایش می‌یابد که این به نوبه خود ممکن است باعث سکته مغزی شود.

آسپرین یا وارفارین؟

بیمارانی که دچار نارسایی‌های قلبی هستند عموما با داروهایی مداوا می‌شوند که خطر لخته شدن خون را کاهش می‌دهد.
اما تشخیص آنکه کدام دارو، آسپرین یا وارفارین، برای معالجه این بیماران مفیدتر است، دشوار است.

تحقیقات جدید حاکی از آن است که با وجد اینکه هر دو دارو دارای عوارض جانبی هستند اما به طور کلی فواید این دو بسیار مشابه است. هرچند یکی از محققان بریتانیایی می‌گوید که خطر استفاده از وارفارین نسبتا کمتر است.

در این تحقیق محققان از ۱۱ کشور مختلف، روی ۲۳۵۰ بیمار آزمایش کردند و برای آنها یکی از این دو دارو را پس از حمله قلبی تجویز کردند. در نتیجه مشاهده شد که به‌طور کلی خطر مرگ، در اثر استفاده از هر دو دارو به یک اندازه است.

اما این تحقیقات نشان داد خطر سکته مغزی در بیمارانی که وارفارین مصرف می‌کنند به مراتب کمتر است اما خطر خونریزی شدید در آنها افزایش می‌یابد.

دانشمندان پس از ۴ سال تحقیق به این نتیجه رسیدند که هیچ دلیل محکمی مبنی بر آنکه مصرف وارفارین مفیدتر است، وجود ندارد.

دکتر شونیچی هوما، از مرکز پزشکی دانشگاه کلمبیا در این زمینه می‌گوید: «از آنجایی که میزان خطر و فوائد این دو دارو مشابه است، بیمار و پزشک وی می‌توانند خود تصمیم بگیرند که کدام دارو برای مداوای او مورد نیاز است. اما دسترسی آسان به آسپیرین و قیمت ارزان آن بسیاری را به انتخاب این دارو متمایل خواهد کرد.»

اما دکتر اندرو کلارک، از دانشگاه هال و انجمن نارسایی‌های قلبی در بریتانیا اعتقاد دیگری دارد: این تحقیقات نشان داده است که وارفارین خطر سکته مغزی ناشی از نارسایی قلبی را کاهش می‌دهد اما احتمال خونریزی شدید را افزایش می‌دهد. اما ما باید نتیجه این تحقیقات را برای تک‌تک بیماران ارزیابی کنیم و قبل از تجویز بدانیم که خطر خونریزی در بیمار بیشتر است یا سکته مغزی. مثلا به نظر من خونریزی معده حتی اگر منجر به تزریق خون هم شود، خطرش از سکته مغزی کمتر است، پس ترجیح می‌دهم وارفارین تجویز کنم.»

کاهش خطر مرگ در اثر سرطان روده با مصرف آسپرین

اما این تنها بیماران قلبی نیستند که فایده مصرف آسپرین برایشان مشخص شده است.

تحقیق دیگری که روی ۴‌هزار و 500 بیمار مبتلا به سرطان روده صورت گرفته است نشان می‌دهد که استفاده روزانه از آسپرین ممکن است خطر مرگ بیماران مبتلا به سرطان روده را تا یک سوم کاهش دهد.

شواهد زیادی وجود دارد که آسپرین احتمالا از رشد برخی از غده‌های سرطانی جلوگیری می‌کند. جدیدترین تحقیقات نیز حاکی از آن است که آسپرین احتمالا از ایجاد غده‌های سرطانی جلوگیری می‌کند یا گسترش این غده‌ها را کند می‌سازد.

تحقیقات جدید نشان داده است که مصرف آسپرین برای هر دوره زمانی پس از تشخیص، خطر مرگ بر اثر سرطان روده را حدود ۲۳ درصد کاهش می‌دهد. خطر مرگ بیمارانی که پس از تشخیص سرطان روده، برای 9 ماه آسپرین مصرف کنند، ۳۰ درصد کاهش می‌یابد.

البته آن دسته از افرادی که پس از ابتلا به سرطان روده شروع به مصرف آسپرین می کنند، در مقایسه با افرادی که پیش از تشخیص ابتلا به سرطان آسپرین مصرف کرده اند، تاثیر بیشتری در کاهش خطر مرگ دارد.

به گفته پژوهشگران ممکن است آنهایی که آسپرین مصرف می‌کنند و با وجود این، دچار سرطان روده می‌شوند، آنچنان تومور بدخیمی داشته باشند که مصرف آسپرین هم تاثیری روی آن نداشته باشد.

دکتر گریت یان لیفرس، سرپرست این گروه تحقیقاتی از دانشگاه لایدن در این زمینه می‌گوید: «آسپرین نباید به عنوان جایگزینی برای دیگر درمان‌ها دیده شود. به طور مثال نمی‌توان آسپرین را جایگزین شیمی درمانی کرد. اما از این دارو می‌توان به عنوان یک درمان مکمل تاثیرگذار استفاده کرد.»

همچنین ممکن است برای برخی افراد مسن تر که دچار بیماری‌های دیگری نیز هستند، شیمی درمانی ممکن نباشد. اغلب، افراد مسن‌تر هستند که دچار سرطان روده می‌شوند. به این ترتیب نتایج به دست آمده می‌تواند گام مهمی برای معالجه این نوع سرطان و به خصوص برای این گروه از بیماران باشد.

اما با وجود این تاثیرات مثبت، محققان هنوز نمی‌توان به مردم توصیه کرد که برای جلوگیری از سرطان شروع به مصرف آسپرین کنند. نگرانی در مورد عوارض جانبی این دارو مثل احتمال خونریزی داخلی از موانع چنین عملی است.

نگاهی به خودتان که تازه یک سال است ازدواج کرده اید، بیندازید. زندگی شما و خواهر تان که یک دختر دبستانی دارد و مادرتان که با پدر بازنشسته شما زندگی می کند، چقدر فرق دارد؟

شاید فکر کنید تفاوت های زندگی های تان به خاطر تفاوت شخصیت های تان است اما اشتباه می کنید. زمانی که شما به سن و سال آن ها برسید و ازدواج تان به قدمت آن ها برسد، بعید نیست که شرایطی مشابه شرایط آن ها را تجربه کنید. زندگی مشترک در هر دوره اش حال و هوایی متفاوت دارد و شما در هر دوره احساسی متفاوت نسبت به خودتان، همسرتان و خانه ای که ساخته اید پیدا خواهید کرد. این بار ما به شما راه های ساختن یک زندگی همیشه موفق را پیشنهاد نمی کنیم بلکه مراحلی را که احتمالا با آن ها روبه رو شده اید یا در سال های آینده می شوید را شرح می دهیم و پیدا کردن بهترین راه حل برای سالم عبور کردن از آن مرحله را به عهده خودتان می گذاریم.

 

 

● دوره اول: سال های عسل

۲سال اول ازدواج، هیجان انگیزترین دوره زناشویی است. زمانی که گرچه مشکلات بسیاری در آن وجود دارد، اما علاقه زن و شوهرها به هم و اشتیاق شان برای بهتر کردن زندگی ای که ساخته اند باعث می شود که اغلب مشکلات نادیده گرفته شود و زندگی پر از عشق و لذت پیش برود. این دوره در واقع یک ماه عسل چند ساله است؛ ماه عسلی که در آن زوج ها با گذشت کردن ها و صبوری های مداوم سعی می کنند یکدیگر را حمایت کنند و مسئولیت زندگی تازه شان را به عهده بگیرند.

 

 

● دوره دوم: سال های تفکر

در این زمان ماه عسل طولانی شما و همسرتان تمام می شود و تفکر، به شکلی جدی تر پا به رابطه شما می گذارد. رفتارهای یکدیگر را با دقت بیشتری بررسی می کنید و برخلاف گذشته که بسیار آسان گیر بوده اید، در این دوره حتی می توانید ایرادهای یکدیگر را هم ببینید و به خاطرشان برنجید. ممکن است گاهی ناامید شوید و جایگاه خودتان را در زندگی تان بازبینی کنید. موضوعات ساده ای مثل این که چه کسی ظرف ها را در ماشین ظرف شویی بچیند یا این که چه کسی لباس ها را از روی بند رخت جمع کند، گرچه اوایل برای تان اهمیت زیادی نداشته اما در این دوره به شکلی اغراق شده مهم می شوند. اما آیا این تفکرات به معنای ویران شدن زندگی شماست؟ البته که نه! همانطور که در این دوره ذهن تان پر است از فکرهای مایوس کننده، همانطور هم تمایل زیادی برای تغییر، مذاکره و حفظ احترام یکدیگر با تمامی این اوصاف دارید. تنها راه چاره شما صحبت کردن با یکدیگر و آشکار کردن نظرات تان نسبت به زندگی مشترک، همسر و شرایط تان است و البته تنها چیزی که می تواند شما را آرام کند، این است که بدانید همسرتان شما را درک کرده و حرف های تان را می فهمد.

 

 

● دوره سوم: سال های دلتنگی

در این دوره زن دلش برای دوستانش تنگ می شود. مرد برای بیرون رفتن های مردانه مجردی. زن دلش سفر می خواهد و تنهایی. مرد دلش فوتبال می خواهد یا تنیس بازی کردن با دوستانش. بهانه گیری به هر شکلی آغاز می شود و دو طرف تنها به روزهایی که از دست داده اند فکر می کنند و نه لحظاتی که به دست آورده اند. نگاه کردن به جنبه های منفی ازدواج یکی از خصوصیات این دوره است. برای شمایی که بیشتر از هرچیز دل تان هوای روزهای تنهایی تان را می کند، دعواهای زناشویی یکی از پیامدهای این دوره است. فکر می کنید که حق با شماست و در نتیجه او در اشتباه است و البته او هم چنین فکری می کند. مراقب باشید. شاید دعواهای زناشویی اتفاقی اجتناب ناپذیر باشد، اما شما باید راه و رسم درست جنگیدن را یاد بگیرید و بدون آسیب زدن به خود و ازدواج تان به این مرحله هم اجازه عبور بدهید. وقتی شما غرق این دوره می شوید و نمی توانید دعواهایتان را سر و سامان دهید، اولین گزینه ای که به ذهن تان می رسد دور شدن از این زندگی، سفر یا بیرون زدن های طولانی مدت از خانه است. اما نباید فراموش کنید که این دوره بالاخره تمام می شود ولی تاثیر رفتارهایی که انجام داده اید، برای همیشه در زندگی تان می ماند.

 

 

● مرحله چهارم: سال های همکاری

زمان طولانی ای که با هم در یک خانه زندگی می کردید و برنامه ریزی هایی که در این دوره داشته اید، باعث شده که به پیشرفت هایی رسیده باشید. در شغل تان رشد کرده اید، خانه بزرگتری خریده اید، احساس تعهد بیشتری به یکدیگر و زندگی مشترک تان می کنید و مهم تر این که بچه هایی دارید که مسئولیت شما را نسبت به این زندگی بیشتر می کنند. در این مرحله، ازدواج بیشتر به نوعی کسب و کار تبدیل می شود. به دلیل هزار و یک مسئولیت که دارید، عشق در حاشیه قرار می گیرد و تنها سعی می کنید که با کمک یکدیگر زندگی خانوادگی تان را پیش ببرید. قبض ها و قسط ها و اجاره خانه را بپردازید و به فکر شهریه مدرسه یا شرایط فرزندتان در مدرسه و اجتماع باشید. سرمایه گذاری برای تان یک وظیفه مهم می شود و فرزندان به اولین و مهم ترین اولویت زندگی شما تبدیل می شوند.

 

 

● دوره پنجم : سال های آرامش یا ویرانی

برای زوج هایی که فرزند دارند، مرحله همکاری بین ۲۰ تا ۳۰ سال طول می کشد و بحران های زناشویی تازه از آن به بعد شروع می شوند. وام مسکن را پرداخته اید. با پس اندازی که در این سال ها داشته اید، فرزندان تان را از آب و گل درآورده اید. جایگاه امنی در شغل تان به دست آورده اید و دیگر بچه ها دغدغه زندگی شما نیستند. برای زوج های خوشبخت که هنوز هم دوست داشتن دلیل اصلی با هم بودن شان است، این بهترین زمان برای محکم کردن پایه های زندگی شان است. حالا دیگر می توانند عشق شان و قدردانی شان را نه به عنوان یک پدر و مادر بلکه به عنوان یک زوج به هم ثابت کنند. صلح و شادی و آرامش دارایی آن ها در این روزهاست که البته به راحتی هم قابل دسترس نیست. گرچه این توصیفات هیجان انگیز است اما باید بگوییم که همه زوج ها چنین مرحله ای را تجربه نمی کنند.

 

 

● دوره ششم: سال های انفجار

از دست دادن شغل، مشکلات بسیار در زمینه سلامت، تغییر محل زندگی و رفتن به یک شهر جدید، مشکلات مالی، بیماری یا مرگ یکی از والدین ، تحولات ناخوشایندی است که زوج ها در دوره میان سالگی شان آن ها را تجربه می کنند. چه این اتفاقات برای شما بیفتد و چه برای همسرتان، باز هم می تواند زندگی مشترک شما را تحت تاثیر قرار بدهد. درحالی که مرحله های دیگر به ترتیب و در دوره خودشان اتفاق می افتادند، مرحله انفجار، در هر دوره ای از ازدواج شما می تواند اتفاق بیفتد، گرچه به احتمال زیاد در دهه ۴۰ یا ۵۰ زندگی مشترک تان رخ می دهد. در این دوره ازدواج می تواند یک اتفاق آرامش بخش در زندگی تان باشد و همسرتان اصلی ترین حامی شما به شمار می رود. برای حفظ این حامی و زندگی آرام تنها چند وظیفه ساده به دوش شماست. می توانید باوجود پستی و بلندی های زندگی و تغییرات آن، خود را خوشحال و سالم نگه دارید، لذت های ساده روزمره را تجربه کنید و با کمک راهکار های سلامت روان، استرس ها و ترس های تان را کمتر کنید و نگذارید که به زندگی مشترک شما آسیبی بزنند.

 

وظایف منیزیم

این ماده‌مغذی در متابولیسم انرژی و سوخت‌و‌ساز گلوکز، چربی‌ها و پروتئین‌ها، انقباض عضلات در سلول‌های ماهیچه‌ای و قلب، گشاد شدن شریان‌های قلبی، انتقال عصبی و ساختمان استخوان‌ها و دندان‌ها نقش دارد بنابراین با تامین نشدن نیاز روزانه به این ماده‌معدنی، می‌توان انتظار داشت عملكرد هر یک از این ارگان‌ها دچار اختلال شود، مثلا گرفتگی عضلات، بی‌نظمی در ضربان قلب و افزایش سطح کلسترول‌خون. بررسی‌ها نشان داده‌اند با دریافت روزانه منیزیم كافی، خطر بروز بیماری‌های قلبی، فشار خون، دیابت و البته پوکی‌استخوان كاهش می‌یابد بنابراین به کسانی که مستعد ابتلا به این بیماری‌ها هستند، توصیه می‌شود منابع غذایی این ماده‌معدنی‌ را در رژیم‌غذایی روزانه‌شان بگنجانند.

علایم بروز کمبود

گرفتگی عضلات، بی‌اشتهایی، تهوع و استفراغ، افزایش تری‌گلسیرید خون، احتباس آب و سدیم در بدن و اختلال در عملکرد ویتامینD، افرادی که به کمبود منیزیم دچار هستند، از مشکلاتی مانند افسردگی، اختلال در تمرکز و تحریک‌پذیری رنج می‌برند. اگر پزشک برای شما مکمل منیزیم تجویز کرد، بهتر است که مقدار دارویی این مکمل را در طول روز تقسیم و همراه غذا آن را میل کنید.

منابع غذایی

آنچه باید درباره منیزیم بدانیدکه در هر لیوان از آن 163 میلی‌گرم منیزیم وجود دارد. گوجه‌فرنگی نیز منیزیم فراوانی دارد. در میان مغزها، بادام، فندق و تخمه کدو حلوایی بیشترین مقدار منیزیم و نزدیک به 156 میلی‌گرم از این ماده‌مغذی دارند. انواع لوبیاها هم از منابع منیزیم هستند به خصوص لوبیای چشم بلبلی و سفید. در گروه میوه‌ها، موز و انجیر خشک منیزیم بیشتری دارند و در گوشت‌ها ماهی تن مملو از منیزیم است. غلات سبوس‌دار نیز از منابع عالی این ماده‌معدنی محسوب می‌شوند و توصیه می‌شود برای تامین منیزیم روزانه از این گروه غذایی استفاده شود.

شرایط بروز کمبود

رژیم‌های غذایی سرشار از موادغذایی تصفیه‌شده، زمینه بروز کمبود منیزیم را فراهم می‌کنند. پیروی از برنامه‌غذایی‌ای که سبزی‌ها در آنها سهمی ندارند، احتمال کمبود منیزیم را بالا می‌برد. فعالیت‌های ورزشی شدید، مصرف داروهای ادرارآور، ملین‌ها، استروییدها، داروهای شیمی‌درمانی و آنتی‌بیوتیک‌ها مانند جنتامایسین نیز زمینه‌ساز کمبود منیزیم هستند. ابتلا به دیابت و بیماری‌های التهاب روده، اسهال و بیماری‌های مربوط به پانکراس هم زمینه‌ساز بروز علایم کمبود منیزیم است و مصرف زیاد الکل هم از دیگر عوامل ایجاد‌کننده کمبود این ماده‌مغذی محسوب می‌شود.

مقدار موردنیاز

نتایج آخرین بررسی‌ها نشان داده‌اندمقدار موردنیاز هر گروه سنی به این ماده‌معدنی به این ترتیب است:

کودکان 1 تا 3 ساله 80 میلی‌گرم

4 تا 8 ساله 130 میلی‌گرم

9 تا 13 ساله 240 میلی‌گرم

14 تا 18 ساله 410 میلی‌گرم

19 تا 30 ساله 310 تا 410 میلی‌گرم

30 به بالا 320 تا 420 میلی‌گرم

توجه داشته باشید که در بزرگسالان، مقدار کمتر ذكرشده نیاز خانم‌ها و مقدار بیشتر نیاز آقایان را به منیزیم نشان می‌دهد. البته در دوران بارداری این نیاز در خانم‌ها هم بیشتر می‌شود و به 360 میلی‌گرم می‌رسد. در دوران شیردهی، نیز مقدار موردنیاز 320 میلی‌گرم است.

آیا خوراکهای مصرفی شما شامل ترکیب های شیمیایی و سمی هستند؟ شما باید از خوردن کدام یک از خوراکی ها پرهیز کنید؟

 

و… تغذیه سالم به معنی مصرف میوه ها، سبزی ها و گوشت هایی است که با حداقل فرآوری پرورش می یابند و اغلب غیرشیمیایی هستند و به ندرت به آنها مواد افزودنی اضافه می شود، اما در چند مورد روش های امروزی تولیدکنندگان موادخوراکیی، نه سالم است و نه مورد تایید و نتیجه اینکه به سلامت ما و محیط زیست یا هر دو صدمه های فراوانی وارد می کند…

بنابراین خوراکها را باید از نگاه افرادی که زندگی خود را صرف این می کنند که چه خوراکهایی سالم و کدام یک ناسالم هستند، بررسی کرد.

● رب گوجه فرنگی بسته بندی شده در قوطی

ساختار و بافت قوطی های کنسرو از بیسفنول A که یک استروژن مصنوعی است و باعث ابتلا به بیماری های تناسلی می شود، تشکیل شده است. متاسفانه خاصیت اسیدی گوجه فرنگی باعث می شود که سطح بیسفنول A در بدن مردان بالا برود و تولید اسپرم را متوقف کند. همچنین اختلال های کروموزومی در تخم حیوانات ایجاد می کند. در هر لیتر رب گوجه فرنگی، ۵ میکروگرم بیسفنول A وجود دارد که می تواند روی بدن افراد، به خصوص جوانان تاثیر بگذارد.

رب گوجه فرنگی هایی که در ظروف شیشه ای بسته بندی شده اند، انتخاب کنید.

● گوشت گوساله تغذیه شده با ذرت

گاو باید با خوردن علف پرورش یابد نه با غلات اما دامداران امروزه این حیوانات را با غلاتی مانند ذرت و دانه سویا تغذیه می کنند تا هر چه سریع تر برای کشتار پروار شوند. اما این کار میزان مواد مغذی موجود در موادخوراکیی تولیدشده از گاو را کاهش می دهد. طی تحقیقات جامع و گسترده ای که اخیرا سازمان کشاورزی ایالات متحده (USDA) و محققان دانشگاه کلمسون انجام داده اند، مشخص شده گوشت گوساله ای که تغذیه آن علوفه بوده، مقدار بالاتری بتاکاروتن، ویتامین E، امگا۳، لینولئیک اسید، کلسیم، منیزیم و پتاسیم و میزان کمتری امگا۶ و چربی های اشباع شده که باعث بیماری های قلبی می شوند، دارد. واقعیت این است که گاوها، گیاهخوار و علفخوار هستند و نباید به آنها ذرت و پودر استخوان مرغ و جوجه داد!

گوشت گوساله ای را بخرید که احتمال می دهید با علوفه تغذیه شده باشد.

● پاپ کورن تهیه شده در مایکروفر

مواد شیمیایی ای مانند اسید پرفلوئورکتانوییک موجود در کیسه و پاکت کیسه های محتوی پاپ کورن، باعث ناباروری انسان می شود. براساس مطالعه های اخیر دانشگاه UCLA و آزمایش هایی که روی حیوانات انجام داده، مشخص شده است که مواد شیمیایی موجود در کیسه ها باعث ابتلا به سرطان کبد و سرطان پانکراس می شود و استفاده از مایکروفر این مواد را آزاد و به پاپ کورن منتقل می کند. این مواد سال ها در بدن می مانند و در آن انباشته می شوند. محققان نگران هستند که مقدار این مواد شیمیایی در بدن انسان به حدی برسد که در بدن حیوانات آزمایشگاهی باعث سرطان می شود.

مغزها از جمله بادام، پسته، فندق و… را به روش قدیمی در تابه بو دهید و برای طعم دار کردنشان از کره یا ادویه هایی مانند فلفل و سبزی های خشک معطر استفاده کنید.

● سیب زمینی غیرارگانیک

ریشه سبزی ها، مواد سمی و ضدقارچ موجود در خاک را جذب می کند. سیب زمینی یکی از پرمصرف ترین سبزی هاست که در طول رویش فصلی به این مواد آغشته و با مواد سمی قبل از درو و برداشت محصول اسپری می شوند. این کار برای از بین بردن علف های هرز انجام می شود. بعد از اینکه سیب زمینی ها از دل زمین بیرون کشیده می شوند، برای جلوگیری از سبزشدن و جوانه زدن هم دوباره سم پاشی می شوند. برای امتحان این موضوع، یک سیب زمینی معمولی از مغازه بخرید و بگذارید جوانه بزند، می بینید که این اتفاق نخواهد افتاد.

سیب زمینی های ارگانیک مصرف کنید. یادتان باشد شستن، روش مناسبی برای از بین بردن مواد شیمیایی جذب شده نیست.

● ماهی های پرورشی

دیوید کارپنتر، مدیر موسسه سلامت و محیط زیست در دانشگاهی در آلبانی و نویسنده یک تحقیق مهم در مجله ساینس، درباره آلودگی در ماهی ها نکته هایی را مطرح کرده است. نگهداری ماهی در استخرها و تغذیه آنها با سویا و پودر پرندگان روش مناسبی نیست و با طبیعت زندگی آنها مغایرت دارد. گوشت ماهی پرورشی ای که به این روش رشد می کند، ویتامین D کمتر و مقدار آلودگی بیشتر نظیر PCB های سرطان زا و سمومی مثل دیوکسین و د.د.ت دارد. تحقیقات کارپنتر درباره ماهی های آلوده در سال ۲۰۰۴ توجه گسترده رسانه ها را به خود جلب کرد.

نتایج تحقیقات اولیه نشان داد د.د.ت باعث ابتلا به دیابت و چاقی می شود اما تعدادی از کارشناسان تغذیه معتقدند مزایای امگا۳ به خطرهای آن فزونی دارد. نگرانی هایی درباره سطح بالای آنتی بیوتیک و آفت کش هایی که به ماهی منتقل شده است، نیز وجود دارد. به این ترتیب وقتی ماهی پرورشی می خورید، گویی بدنتان دارو و مواد شیمیایی دریافت می کند.

ماهی های صید شده از آب های سرد را مصرف کنید.

● شیر تولیدشده با هورمون

تولیدکنندگان شیر برای اینکه تولید شیر را افزایش دهند، به گاوهای شیرده هورمون های رشد گاوی نظیر rBST یا rBGH تزریق می کنند. در انسان میزان بالای rBGH ممکن است باعث ابتلا به سرطان پستان، پروستات و روده بزرگ شود. البته این اثر هنوز صددرصد به اثبات نرسیده اما در صنعت شیر کشورهای صنعتی، استفاده از این هورمون ها ممنوع شده است.

برچسب های این نوع محصولات را کنترل کنید که فاقد rBST یا rBGH و بدون هورمون های مصنوعی باشند.

● سیب های رسمی

در میان میوه های پاییزی، سیب بیشتر از سایر میوه ها در معرض آفت کش ها قرار می گیرد. زیرا در مقابل آفت مقاومت ندارد.

سیب های ارگانیک بخرید.

هموروئید، به تورم سیاهرگ ها در کانال مقعدی گفته می شود که در اثر فشار زیاد بر سیاهرگ های ناحیه لگن و مقعد به وجود می آید. در حالت عادی، بافت داخلی مقعد برای کمک به کنترل حرکات روده ای، پرخون می شود. اگر هنگام تخلیه مدفوع، فشار زیادی به مقعد وارد شود، رگ های داخل این بافت متورم و کشیده می شوند.

 

چنانچه سیاهرگ های داخل کانال مقعدی متورم شوند، هموروئید داخلی را ایجاد می کنند و اگر در نزدیکی شکاف مقعد متورم شوند باعث ایجاد هموروئید خارجی می شوند. اسهال یا یبوست مزمن می تواند یکی از علل ایجاد هموروئید باشد. البته ممکن است علت وراثتی نیز داشته باشد. زنان باردار ممکن است در ۶ هفته آخر بارداری به علت فشار زیاد به رگ های خونی ناحیه لگن، فشار زیاد هنگام زایمان، همچنین اضافه وزن مخصوصا در ناحیه شکمی و لگن نیز دچار هموروئید شوند. در این میان، برخی از وضعیت های پزشکی مانند بیماری قلبی و کبدی دراز مدت باعث جمع شدن خون در ناحیه شکم و لگن و بزرگ شدن سیاهرگ ها می شود. لازم به ذکر است تقریبا نیمی از افراد بالای ۵۰ سال هموروئید دارند. این بیماری ممکن است دردناک باشد اما معمولا خطرناک نیست.

شایع ترین علائم هموروئید هم در نوع داخلی و خارجی آن عبارتند از: خونریزی هنگام حرکات روده ای و دیده شدن رگه های خون قرمز روشن روی مدفوع یا کاسه توالت، خارش و درد در ناحیه مقعد. هموروئید خارجی می تواند زیر پوست ملتهب و دَلَمه شده و باعث ایجاد یک برآمدگی بسیار دردناک شود که در این حالت هموروئید ترومبوزی نامیده می شود. در این میان، عواملی ممکن است باعث بدتر شدن هموروئید شوند از جمله نشستن یا ایستادن طولانی مدت که باعث تجمع خون در ناحیه معقدی و افزایش فشار به سیاهرگ ها می شود، همچنین بلند کردن مکرر بار سنگین بخصوص نگه داشتن نفس هنگام بلند کردن اشیا می تواند باعث فشار زیاد ناگهانی به رگ های خونی شود. لازم به ذکر است برخی از بیماری ها مانند سرطان کولون یا رکتوم (راست روده) و سایر بیماری ها نیز ممکن است بسیاری از علائم هموروئید را به همراه داشته باشند، بنابراین در صورت وجود علائم دیگر باید به پزشک مراجعه کرد، از جمله خونریزی مقعدی که در اثر فشار برای تخلیه مدفوع ایجاد نشده باشد و از قرمز روشن به قرمز تیره، تغییر رنگ دهد، مدفوع باریک تر از حد معمول (حتی باریک تر از یک مداد)، مشکل در تخلیه مدفوع یا اسهال همراه با نفخ شکمی، مدفوع سیاه یا قیرمانند، تب علاوه بر مدفوع خونی، درد شدید در ناحیه مقعد یا برآمدگی داخل مقعد یا شکاف مقعد که با درد شدید همراه است و پس از ۳ تا ۷ روز درمان خانگی، به حالت طبیعی برنگشته باشد.

● هموروئید از تشخیص تا درمان

تشخیص هموروئید براساس سابقه پزشکی و آزمایش های فیزیکی است. ابتدا یک آزمایش دیجیتال مقعدی و یک آندوسکوپی ممکن است تنها آزمایش های لازم باشد. برای اطمینان از این که بیماری های دیگری (مانند سرطان کولون) باعث ایجاد علائم نشده باشد، ممکن است آزمایش های دیگری مانند سیگموئیدوسکوپی (آندوسکوپی از کولون سیگموئید) نیز مورد نیاز باشد. این آزمایش به پزشک امکان می دهد. قسمت های داخلی مقعد، راست روده و کولون را برای بررسی موارد غیرطبیعی رؤیت کند. کولونوسکوپی و تنقیه باریوم نیز می توانند در این زمینه کمک کننده باشند. در مورد درمان هموروئید باید گفت بیشتر افراد هموروئیدی می توانند با تغییرات ساده رژیم غذایی و عادات صحیح حرکات روده ای بهبود یابند و نیاز به جراحی یا سایر درمان ها ندارند، مگر این که خیلی بزرگ و دردناک شده باشند. روش های درمانی تثبیت کننده، روش هایی هستند که مقدار خون را برای هموروئید کاهش می دهند تا کوچک شوند یا از بین بروند. باقی گذاشتن بافت زخم شده در جای خود از پیشرفت هموروئید جلوگیری می کند. این روش ها شامل بستن هموروئید با یک کش حلقه ای، استفاده از گرما، لیزرها یا جریان الکتریکی است. در روشی موسوم به اسکلروتراپی، با استفاده از تزریق یک ماده به هموروئید به بهبود بیماری کمک می شود.

یکی از روش هایی که نوعی جراحی محسوب می شود، گشاد کردن اسفنکتر مقعدی است که با کشیدن کانال مقعد (با فرض این که افزایش فشار اسفنکتر علت هموروئید است)، انجام می شود.

البته از آنجا که این روش در بسیاری از بیماران، باعث آسیب به اسفنکتر و غیرقابل کنترل شدن مدفوع می شود، به ندرت صورت می گیرد. در روش دیگری، از یک آندوسکوپ نوری و با به کارگیری یک داپلر کاوشگر، برای سنجش جریان خون در شریان منفردی که سیاهرگ های هموروئیدی را پر می کند و پزشکان قادر به تشخیص آن نیستند، استفاده می شود و سپس پزشک می تواند شریان را ببندد. این روش پرهزینه است و مزیت اندکی نسبت به روش «رگ بندی با کش حلقه ای» دارد. از سایر روش های جراحی، می توان به اسنفکتروتومی اشاره کرد که در آن قسمت داخلی اسفنکتر مقعدی بریده می شود، در این روش نیز، نگرانی در مورد از دست دادن کنترل مدفوع، به عنوان یکی از عوارض بالقوه وجود دارد.

● مشکلات پس از جراحی

برداشتن هموروئید از طریق جراحی (هموروئیدکتومی) معمولا برای بیماری درجه ۳ یا ۴ استفاده می شود. در این عمل، هموروئید داخلی و خارجی بریده می شوند. زخم های به جامانده ممکن است بخیه شوند (در تکنیک بسته) یا بازبمانند (در تکنیک باز). درد پس از جراحی یک مساله مهم است و معمولا مخدرهای ضددرد موردنیاز است. بیماران می توانند ۴ ـ ۲ هفته بعد به سرکارشان بازگردند.

از دیگر عوارض هموروئیدکتومی، مشکل ادرار کردن است که در ۵ درصد از بیماران اتفاق می افتد و ممکن است برای تخلیه مثانه، نیاز به سوندگذاری باشد. در یک تا ۲ درصد بیماران نیز خونریزی با تاخیر (۷ـ۴ روز پس از جراحی) اتفاق می افتد. همچنین ممکن است باریک شدن مقعد ناشی از اثر زخم، شکاف ها، عفونت ها و لخته های خون پس از جراحی (در هموروئید خارجی) نیز رخ دهد. جدیدترین تکنیک برای درمان هموروئید، هموروئیدکتومی با روش دوختن است که یک درمان سریع و کم درد است و برای هموروئیدهای درجه ۳ (اصولا داخلی) استفاده می شود. در این روش، یک لوله حلقوی و توخالی را به کانال مقعد وارد می کنند و از طریق این لوله، هموروئید داخلی، بخیه زده می شود. عوارض آن مشابه هموروئیدکتومی معمول است.

به طور کلی درمان های غیرجراحی ترجیح داده می شود. چرا که با درد و عوارض کمتری همراه است. گاهی اوقات ترکیبی از درمان ها (مانند یک روش تثبیت کننده و یک هموروئیدکتومی) می تواند موثرتر واقع شود، گرچه برای افراد بالای ۷۰ سال و کسانی که از سلامت کمی برخوردارند، روش های تثبیت کننده ترجیح داده می شوند. برداشتن هموروئید توسط لیزر نیز یکی از سالم ترین و موثرترین روش های درمانی شناخته شده، اما مانند هر روش دیگری، مزایا و معایبی دارد. از مزایای آن، سرعت عمل و ناراحتی کمتر است. دیگر این که پس از عمل، اثری از آن به جا نمی ماند. همچنین به دلیل دقت بالای عمل، بهبودی سریع تر صورت می گیرد و میزان خونریزی از زخم نیز معمولا اندک است و نیازی به بستری شدن بیماران در بیمارستان، حتی به مدت یک شب نیست. علاوه بر این، بافت های اطراف هموروئید، آسیب نمی بینند.

از معایب این عمل، پرهزینه بودن آن است و به دلیل جدید بودن روش، ممکن است یافتن متخصصان و جراحان آموزش دیده در این زمینه دشوار باشد. به علاوه جراحی با لیزر ممکن است با عوارض و عفونت هایی همراه باشد. از معایب دیگر عمل، این است که تنها هموروئیدهای خارجی را درمان می کند.

● با خوردن مواد فیبردار از هموروئید پیشگیری کنید

یکی از راه های پیشگیری از هموروئید، جلوگیری از یبوست با خوردن مواد غذایی حاوی فیبر زیاد از جمله میوه ها، سبزیجات، لوبیاها و غلات سبوس دار است. همچنین نوشیدن آب فراوان نیز می تواند کمک کننده باشد، در صورت لزوم می توان از مکمل های فیبری مانند سیتروسل یا متاموسیل استفاده کرد.

داشتن عادات سالم و منظم روده ای و رفتن به دستشویی به محض احساس فشار برای اجابت مزاج و اجتناب از فشار آوردن زیاد برای تخلیه مدفوع نیز می تواند از بروز هموروئید جلوگیری کند. در این مورد بهتر است راحت باشید و به خودتان زمان بدهید.

از نگه داشتن نفس و مطالعه نیز در این حین خودداری کنید و به محض اتمام حرکات روده ای، از جایتان بلند شوید. اگر باردار هستید، روی پهلویتان بخوابید تا فشار کمتری به رگ های خونی لگنتان وارد بیاید و از بزرگ تر شدن هموروئید جلوگیری کند. همچنین ورزش روزانه و داشتن فعالیت متوسط حداقل ۵/۲ ساعت در هفته یا فعالیت شدید حداقل یک و یک چهارم ساعت در هفته می تواند از ایجاد هموروئید پیشگیری کند. درمان های خانگی می تواند شامل استفاده از کرم های شیافی هموروئید مانند هیدروکورتیزون یا پدهای حاوی هاماملیس (فرآورده ای از برگ و پوست درخت هاماملیس) یا یک عامل بی حس کننده باشد. ناحیه مقعد را ۲ تا ۳ بار در روز به مدت ۱۵ـ ۱۰ دقیقه در آب گرم قرار دهید و اطراف آن را پاکیزه نگه دارید. استفاده از صابون ممکن است مشکل را بیشتر کند. بهتر است پس از توالت، ناحیه را با یک سشوار خشک کنید و از دستمال توالت خشک استفاده نکنید. استفاده از دستمال های مرطوب غیرعطری و بدون الکل بلامانع است. برای تسکین تورم مقعدتان می توانید از کمپرس های سرد یا بسته های یخ استفاده کنید.

گفتنی است که هموروئید می تواند عوارضی مانند کم خونی را به دنبال داشته باشد، از طرفی از دست دادن مزمن خون، وقتی که شما به اندازه کافی گلبول قرمز سالم برای حمل اکسیژن به سلول هایتان نداشته باشید، منجر به خستگی و ضعف می شود. در این میان، اگر خون رسانی به یک هموروئید داخلی قطع شود، هموروئید ممکن است مختنق (دچار اختناق) شود که منجر به درد زیاد و قانقاریا (مرگ بافتی) می شود.
        
    
    

 

 این هفته به این موضوع پرداخته‌ایم و حتی با چند نفر از استفاده‌کنندگان لنز راجع به مشکلاتشان صحبت کردیم و نظر کارشناس سلامت را جویا شدیم.بی‌شک پس از مطالعه این مطلب به بسیاری از سوالاتتان پاسخ داده می‌شود….

پرسش اول: صبح كه از خواب بیدار شدم، در آینه نگاهی به خودم انداختم. احساس كردم یكی از چشم‌هایم بزرگ‌تر از چشم دیگرم شده؛ زیاد جدی نگرفتم و گفتم حتما بعد از خواب و ورم صورتم چهره‌ام به این شكل درآمده. صورتم را شستم و چند دقیقه بعد دوباره در آینه نگاهی به صورتم انداختم و دیدم موضوع جدی‌تر از آن است كه فكر می‌كردم؛ واقعا یكی از چشم‌هایم بزرگ‌شده بود و حتی یك لكه سفید هم روی چشمم می‌دیدم.

سریع به یكی از مراكز چشم‌پزشكی مراجعه كردم و درباره اینكه چه مدت است لنز استفاده می‌كنم و مشكل چشمی داشته‌ام یا نه و… توضیح دادم. پزشك بعد از معاینه، تشخیص عفونت باكتریایی دادند و استفاده از لنزها را تا مدت زیادی برایم ممنوع كردند اما توضیح دقیقی درباره این عفونت باكتریایی و علت ایجادش و… ندادند، فقط گفتند لنزهایم این عفونت را ایجاد كرده‌است و به نوعی آلوده شده بودند.

پس از مدتی استفاده‌نكردن از لنزها و مصرف قطره‌های چشمی مختلف، مشكلم برطرف شد اما هنوز نگرانی‌ام درباره چشم‌هایم وجود دارد چون گاهی احساس می‌كنم یكی از چشم‌هایم بزرگ‌تر از دیگری می‌شود. علت چیست؟ بعضی‌ها می‌گویند دچار فشار چشم شده‌ام.

پرسش دوم: دچار سوزش چشم شده بودم، سوزش چشمی كه مدام بیشتر می‌شد. كمی هم در چشم‌هایم احساس خارش داشتم. لنزهایم را از چشم‌هایم بیرون آوردم اما همچنان چشم‌هایم می‌سوخت. فردا صبح وقتی كه عینك زدم و راهی محل كارم شدم، در نورآفتاب نمی‌توانستم چشم‌هایم را باز نگه‌‌دارم زیرا به شدت می‌سوختند.

به چشم‌پزشك همیشگی‌ام مراجعه كردم و تشخیص او زخم‌شدن سطح قرنیه‌چشم بود. مدت زیادی از لنزهایم مصرف نكردم و در آن مدت قطره‌های مختلف استریل چشمی مصرف كردم؛ اما هنوز هم گاهی در نورآفتاب دچار سوزش شدید چشم می‌شوم. چه باید بكنم؟ علت چیست؟ آیا لنزها باعث تشدید این حالت و حساس‌شدن به نور می‌شوند؟

پرسش سوم: مدت زیادی است از لنز استفاده می‌كنم. از طرفی مدام از اطرافیان می‌شنوم كه لنز ضرر دارد به‌خصوص در هوای آلوده تهران. می‌خواهم چشم‌هایم را عمل كنم اما واقعا هنوز تصمیم جدی‌ای برای این كار نگرفته‌ام. از طرفی شنیده‌ام عمل لیزیك كسانی كه مدت زیادی لنز استفاده كرده‌‌اند، نتیجه خوبی ندارد. چه باید بكنم؟

پرسش چهارم: می‌خواهم تا چند ماه دیگر چشم‌هایم را عمل لیزیك كنم و پزشكم تجویز كرده در این مدت عینك به چشم‌هایم بزنم و به هیچ‌وجه از لنز استفاده نكنم اما وقتی عینك می‌زنم، دچار سرگیجه و سردرد می‌شوم. وقتی به چشم‌پزشك مراجعه كردم، گفت شماره عینكم درست است اما به دلیل اینكه مدت زیادی از لنز استفاده كرده‌ام، چشم‌هایم دیگر نمی‌توانند به فاصله كانونی عینك عادت كنند.

پرسش پنجم: مدام چشم‌هایم دچار عفونت‌ می‌شود؛ یعنی حداقل سالی یكبار دچار عفونت چشمی می‌شوم و قی سفید رنگی گوشه چشم‌هایم جمع می‌شود. قطره‌ای كه بیشتر مواقع برای من تجویز می‌شد «نفازولین» بود اما به تازگی شنیده‌ام بدترین قطره چشمی است چون فقط مویرگ‌های چشم را گشاد می‌كند و قرمزی چشم را از بین می‌برد. آیا واقعا این‌طور است؟ اگر واقعیت دارد پس چرا این قطره برای افراد زیادی تجویز می‌شود؟

دكتر ایرج احدزادگان

جراح چشم‌پزشك، فوق تخصص گلوكوم، استاد دانشگاه علوم پزشكی تهران پاسخ می دهند:

قبل از اینكه بخواهم به یك‌یك این مشكلات پاسخ دهم، لازم است نكته‌ای كلی در مورد لنز تذكر بدهم. لنز در واقع چیزی جز یك قطعه پلاستیكی نیست كه بشر آن ساخته تا با كمك آن اشكال‌های موجود در دید را اصلاح كند بنابراین از آنجا كه این عامل خارجی جزء ساختمان طبیعی و خدادادی چشم ما نیست، باید تا می‌توانیم استفاده از آن را محدود كنیم تا این بار اضافی كه روی چشم‌ها قرار می‌گیرد، به آنها صدمه نزند.

دور و بر ما پر است از عوامل محیطی تحریك‌كننده چشم، از آفتاب گرفته تا هوای آلوده و بخارهای ناشی از موادشیمیایی پس نباید خودمان هم یك عامل محرك را به صورت بار اضافی تحمیل كنیم. چشم‌ها در هوای آلوده كه خشكی هوا بیشتر می‌شود، با پلك زدن‌های مكرر، سعی می‌كنند رطوبت مورد نیاز خود را به دست بیاورند اما وقتی لنز روی سطح چشم باشد، گاهی این كار كافی نیست و چشم‌ها تحریك می‌شوند. لنز بد نیست اما مدت استفاده‌اش باید محدود شود. بهتر است كسی كه هر روز سر كار می‌رود و 8 ساعت لنز در چشمش می‌گذارد، روز تعطیل كه در خانه است، عینك بزند تا هم چشمش یك روز استراحت كند و هم عادت به عینكش از دست نرود.

پاسخ اول: به نظر می‌رسد در رعایت اصول مراقبت از لنز سستی كرده‌اید. رعایت نكردن بهداشت دست‌ها، تمیزنبودن ظرف جای لنز یا آلوده بودن داروی لنز می‌تواند این مشكل را ایجاد كند. بهتر است ظرف لنز كوچكی تهیه كنید تا ماده نگهدارنده زود تمام شود و بیش از 2 یا 3 ماه نماند. ظرف لنز یا داروی آن را نباید درون قفسه‌های مخصوص حمام گذاشت.

چون رطوبت آن این مواد را خراب می‌كند. مشكل هیچ ربطی به فشار چشم ندارد و به نظر همان زخم شدن قرنیه است. زخم قرنیه می‌تواند عفونی یا غیرعفونی باشد كه درمان حالت عفونی سخت‌تر و طولانی‌تر است. خوشبختانه عفونت شما از نوع باكتریایی است چون زخم قارچی جدی‌تر و درمانش سخت‌تر است.

پاسخ دوم:
شما دچار زخم قرنیه چشم اما از نوع غیرعفونی شده‌اید. خود این خراش‌ها و آسیب‌هایی كه به دلیل استفاده از لنز به سطح چشم وارد می‌شود، حالت فوتوفوبی (ترس از نور) ایجاد می‌كند و باعث آبریزش و قرمزی چشم می‌شود. به هر حال اینها از عوارض استفاده از لنز هستند، مدت استفاده‌تان را محدود كنید.

پاسخ سوم و چهارم: كسانی كه جراحی لیزیك انجام داده‌اند، لازم است حداقل 2 هفته قبل از عمل لنز خود را كنار بگذارند و از عینك استفاده كنند. این یك اصل مهم و ضروری و از لازمه‌های عمل لیزیك است. اگر مدت‌هاست از لنز استفاده می‌كنید، قطعا هنگام استفاده از عینك سردرد می‌گیرید و امكان دارد دیوار و زمین را كج و معوج ببینید. این مشكل از عینك یا چشم شما نیست بلكه به دلیل مشكل تطابق چشم با فاصله كانونی جدید است. به هر حال چاره‌ای جز تحمل این وضعیت نیست. اگر گه‌گاه از عینك استفاده كنید، به این معضل دچار نمی‌شوید.